بی تو من چه کنم ؟

خداحافظ, همين حالا , همين حالا كه من تنهام!

خداحافظ, به شرطي كه, بفهمي تر شده چشمام!

خداحافظ كمي غمگين!

به ياد اون همه ترديد,

به ياد آسموني كه منو از چشم تو مي ديد!

اگه گفتم خداحافظ, نه اينكه رفتنت سادست

نه اينكه مي شه باور كرد, دوباره آخر جادست

خداحافظ, واسه اينكه نبندي دل به رويا ها

بدوني بي تو و باتو همينه اسم اين دنيا

خداحافظ, خداحافظ!

همين حالا, همين حالا!

میروم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانی خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

می برم که در آن نقطه ی دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از کله ی عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم

ز تو ای جلوه ی امید مهال

می برم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد می رقصد اشک

آه بگذار که بگریزم من

از تو ای چشمه ی جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من

بخدا غنچه ی شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله ی آه شدم صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

میروم خنده به لب خونین دل

میروم از دل من دست بدار

ای امید عبث بی حاصل

لا لا لا بخواب دنيا خسيسه... واسه كمتر كسي خوب مينويسه... يكي لبهاش هميشه غرق خنده س...

يكي پلكهاش تو خواب هم خيسه خيسه

هوا ترست به رنگ هوای چشمانت

دوباره فال گرفتم برای چشمانت

اگر چه کوچک و تنگ است حجم این دنیا

قبول کن که بریزم به پای چشمانت

بگو چه وقت دلم را ز یاد خواهی بر د

اگر چه خوانده ام از جای جای چشمانت

دلم مسافر تنهای شهر شب بو هاست

که مانده در عطش کوچه های چشمانت

تمام اینه ها نذر یاس لبخندت

جنون آبی در یا فدای چشمانت

چه می شود تو صدایم کنی به لهجه موج

به لحن نقره ای و بی صدای چشمانت

تو هیچ وقت پس از صبر من نمی ایی

در انتظار چه خالیست جای چشمانت

به انتهای جنونم رسیده ام کنون

به انتهای خود و ابتدای چشمانت

من و غروب و سکوت و شکستن و پاییز

تو و نیامدن و عشوه های چشمانت

خدا کند که بدانی چه قدر محتاج ست

نگاه خسته من به دعای چشمانت

وقتي رفتي همه چي رفت

همه ي دلبستگي رفت

شب و روز من يکي شد

حتي حس زندگي رفت

ديگه بي تو مرده بودم

حرف مردم شده بودم

توي آغوش نبودت

تو خودم گم شده بودم

وقتي رفتي تازه فهميدم کي بودي

براي من تپش زندگي بودي

وقتي رفتي ديگه اون پنجره خوابيد

وقتي رفتي

آره! رفتي

وقتي رفتي

از تو مونده يادگاري

واسه ي من بي قراري

خنده رو لبامه اما

از دلم خبر نداري

نه تو بودي نه ترانه

نه يه حرف عاشقانه

من مگه از تو چي خواستم

فقط و فقط بهانه ...

تو راگم کرده ام امروز

و حالا لحظه های من

گرفتار سکوتی سردو سنگینند..

وچشمانم

که تا دیروز به عشقت می درخشیدند

نمیدانی چه غمگینند..

چراغ روشن شب بود

برایم چشم های تو

نمی دانم چه خواهد شد!

پراز دلشوره ام،بی تاب و دلگیرم

کجا ماندی که من بی تو

هزاران بار،در هر لحظه میمیرم...

نشستم گريه کردم ... واسه دل خودم ... واسه دل تو ... واسه غصه ي پاييز ... واسه تنهايي

 ميخک توي دفتر شعرم ... واسه سربلندي کاج تو زمستون ... واسه پروانه که سوخت ... واسه

 شمعي که اب شد تا از قطره هاش ياد بگيرند که سوختن يک طرفه هم ميتونه باش

       جمال عشق پیدا می شود وقتی تو می آیی

       بساط عشق برپا می شود وقتی تو آیی

      نه تنها خاطر دلها شود آشفته از زلفت

       چه غوغایی به دنیا می شود وقتی می آیی

دیر گاهی است که ما تشنه دیدار توایم قد رعنا بنما جمله خریدار توایم

اگر دنياي ما دنياي سنگ است. بدان سنگيني سنگم قشنگ است. ...

اگر دنياي ما دنياي درد است. بدان عاشق شدن از بهر رنج است...

اگر عاشق شدن هم يك گناه است. دل عاشق شكستن صد گناه است.

گفتمش بي تو چه ميبايد کرد ؟ عکس رخساره ي ماهش را داد .. گفتمش همدم شبهايم

کو؟ تاري اززلف سياهش راداد .. وقت رفتن همه روميبوسيد به من ازدور نگاهش را

داد ... يادگاري به همه داد و به من... انتظار سرراهش را داد ..!!

حالااشک هایم شبیه تو شده اند

گریه که می کنم

نمی آیند...

هرگز دیر نخواهد بود اگر بدانی به دنبال بهترین ها هستی

تنها راهی که به شکست می انجامد ، تلاش نکردن است .

برای کسی که آهسته و پیوسته می رود هیچ راهی دور نیست .

امید ، درمانی است که شفا نمی دهد ولی کمک می کند تا درد را تحمل کنیم .

تنهایی بگو چگونه اسمت را بنویسم ؟ وقتی که اشک نمی گذارد .

اسمت را به همراه ستاره می نویسم چون مرا به یاد شبهای

تار عشق می اندازد . بگو چگونه درک کنم لحظات عاشقی را ؟

بگو چگونه بعد از این تحمل کنم لحظات تنهای را؟

با نوشتن تنهايی گریه ام می گیرد چه برسد به اینکه تنهایم بگذاری

بگو چگونه احساسم را بنویسم که دیگر دلم از

تنهايی و بدون تو بدون خسته  شده ..؟

چه قدر سخته تو چشماي کسي که تمام عشقت رو زت دزديد و به جاش يه زخم هميشگي رو به قلبت

هديه داد زل بزني و به جاي اينکه لبريز کينه و نفرت شي‌ ، حس کني هنوزم دوسش داري ، چه قدر

سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواري تکيه بدي که يه بار زير آوار غرورش همه وجودت له شده

امشب بعد از مدتها چشمات رو ديدم...

هيچ چيز فرق نكرده بود... هموني بود كه من يادم بود...

از همه مهمتر چيزي رو نمي تونست, يا نمي خواست پنهان كنه...

فقط ...

يه دنيا از اون اشكايي كه مي خواستي پنهونشون كني تو چشمات كم بود ...

مي خوام بدوني چشمات تنها دليل بودن منه...

             صد جاده گرفتار عبورم شده است

ازپس اين حصار سرد و دلتنگی

تا ابد بر ديوار نگاهت مصلوب می مانم

می دانم که از سنگينی نگاهت ديوار خواهد شکست

با هفت تا آسمون پر از گلاي ياس و ميخك 

با صد تا دريا پر عشق و اشتياق و پولك

يه قلب عاشق با يه حس بي قرار و كوچك

فقط مي خواد بهت بگه تولدت مبارك

عاشق بودن را نه بر حسب شعار،که به حکم پروردگار خواهم آموخت.............

از آنگونه مشکی را رنگ عشق دانستم که خداوند را منبع عشق و تن پوش خانه خداوند را رنگ عشق ديدم .

هق هق تلخم و بشناس، توي کوچه هاي خلوت ، اين خود عشق عزيزم ، نه بهانه است نه يه عادت ، غصه هام و به تو گفتم اما چي ازت شنفتم ، يه نفس همنفسم باش ، نذار از نفس بيافتم ، گريه هام و تو نديدي، هر چي گفتم نشنيدي ، من کدوم عهد و شکستم ، که از عشق من بريدي ، وقتي نيستي لحظه هام و ، با خيالت ميگذرونم ، حتي تا آخر دنيا ، من براي تو ميخونم ، وقتي نيستي حتي خورشيد ، ميشه مثل لحظه هام سرد ،با تو ام آهاي مسافر ، با همين ترانه برگرد ...!!!

کاش مي دونستي چقدر دلم بهانه تو را ميگيره هر روز

کاش مي دونستي چقدر دلم هواي با تو بودن را کرده

کاش مي دونستي چقدر دلم از اين روزهاي سرد

 بي تو بودن گرفته

کاش مي دانستي چقدر دلم براي ضرب آهنگ قدمهايت

 گرمي نفسهايت، مهرباني صدايت تنگ شده

کاش مي دانستي چقدر دلواپس تو‌ام

کاش مي دانستي چقدر تنهام ، چقدر خسته ام

 و چقدر به حضور سبزت محتاجم

و همیشه از خودم می پرسم

این همه که من به تو فکر کنم

 تو هم به من فکر می کنی؟

 بيا با افق مهرباني كنيم

  غم پونه را آسماني كنيم

بيا تو ي نقاشي قلبمان

رز عشق را ارغواني كنيم

كاش من هم، همچو ياران، عشق ياري داشتم